به نام او.........تو هر چه میخواهی بخوانش

در اتاق رو روت بستم.پشت در صدام ميزدي ولي نمي فهميدم چي ميگي آخه بي اعتنا به تو داشتم آهنگ گوش ميدادم
به اين فکر ميکردم تو چقدر گستاخ شدي!!! اااه ديدي اين نيم وجبي چي گفت؟!! به در ميزدي ولي نذاشتم بيايي تو.مي خواستم مثلا ادب شي!!!؟
چند ساعت گذشت...نميدونم چي ميخواستم که از اتاق بيرون اومدم.تو هنوز پشت در بودي...اومدي جلو...دستاي کوچيکتو دراز کردي.تمام پولاي قلکت رو برام کادو کرده بودي با يه نقاشي که فقط براي من کشيده بودي.گفتي بيا()جون.کار بدي کردم.با من قهر نباش.جون ماماني.
ببين چه ققشنگه.برا تو کشيدم...اخم کردم.گفتم نميخوام.اگه منو دوست داشتي اون کار رو نمي کردي.ديگه دوستت ندارم.ديگه جوجوي من نيستي.برو
تو خنديدي.دوباره اونارو گرفتي جلوم.من نگرفتم و باز اخم کردم و رومو برگردوندم.بازم صدام کردي ولي اين بار صدات مي لرزيد.برگشتم...چشماي معصومت پر اشک شده بود.با بغض گفتي من کلي زحمت کشيدم تا اينو کشيدم.ببين تمام پولاي قلکم مال تو.اونوقت تو نمي گيري؟زدي زير گريه...بلند...هق هق ميزدي...اين بارم چيزي نگفتم آخه اين بار زبونم بند اومده بود.از خودم خجالت مي کشيدم ...
تو چقدر پاکي .چقدر صادقانه معذرت مي خواستي. چقدر معصومانه ميخواستي دوست داشته باشم. منم بغض کردم. انگار همه دنيا رو دلم سنگيني ميکرد...
منو ببخش
منو ببخش که نتونستم دنياي قشنگت رو درک کنم و نفهميدم که دنياي تو پاک تر از اونيه که افکار زشت من توش جا داشته باشن.
هيچ وقت اينقد احساس پوچي نمي کردم.چطور تونستم جلوي يه آسمون صداقت تو چشمامو ببندم.ديگه کجا مثل دل تو پاک و معصوم پيدا کنم؟؟

ديگه کي حاضر ميشه براي اينکه فقط من بخندم پولاي قلکش رو بده!!!! و با کلي زحمت براي خوشحالي من نقاشي بکشه؟؟
من چه سخت تو رو بخشيدم و تو چه آسون با لبخند من همه چيزو فراموش کردي!!!! قلب کوچولوي تو بزرگ تره يا قلب من!؟
منو ببخش فرشته ي کوچولو....منو ببخش.

همه ي روز بدنبال همان گمشده اي مي گشتم

که ندانسته و ناخواه پريد از دستم

همه جا را گشتم
بالا و پايين انبار به هم ريخته ي ذهنم را
زير و رو کردم و هيچ از گل خوشبتي من ردي نيست

شايد هنگام پرش
از سر گلبوته ي خوروي اميد
از ته کيسه ي نودوخته ي افکارم
به بر رود حقيقت افتاد
که هميشه سرد است
و هميشه جاري
و مرا ناي شنا در آن نيست

شايدم باد هوس هاي من آنرا برده است

کاش ميدانستم
گل خوشبختي من را
چه کسي کاشته بود؟!
و دوباره چه کسي مي کارد؟!
کاش ميدانستم
بذر خوشبتي را
از کجا بايد جست
و بهايش چند است!؟

باز آن شب پره ي خونين چشم
مي پرد بر سر ديوار دلم
و به من مي خندد
و غزل مي بافد
که گلت پرپر شد
و چه تنهايم من...!

و کسي نيست به يک گل نفسم تازه کند
و به عطرش نفس شب پره را بند آرد
چه کسي خواهان است
که به من گل بدهد؟؟

 راه را بیهوده پیمودم 

 راه برگشتی نیست 

کوله بارم جا ماند

 و امیدم گم شد 

همه جا تاریک است 

 سایه ها می خندند  

 به من و این همه راه 

چه کسی می داند  

آرمانشهر من اکنون چه هوایی دارد  

چه کسی جای من اکنون آنجاست؟؟!!

                               باد                             

می آید و از سردی شب میخواند 

می نوازد جغد تقدیر مرا

  و شیا طین پلیدی 

  که به آن می رقصند

  و به نو میدی من دلشادند

 جای ماندن.نای رفتن

 راه برگشتن نیست

 آرمان شهری نیست

  آرمان شهر مرا

      ....   دست قضا ویران کرد

    همه ی دبوارها ریخته اند

همه ی پنجره هایی که از آنها میشد

وسعت لطف خدا را دید

ویران شده اند

و من اکنون تنها

ناظر ویرانه ای هستم که روزی

قصر آمالم بود!!

و چه بسیار مشققت دیدم

تا بنایش کردم

و چه شب ها تا صبح

با نگبن های ستاره

چلچراغش کردم.......

من چه معصومانه

چشم امید به استحکامش دوخته بودم

از سر بام بلندش

به شهاب های سرگردان

می خندیدم

و به آواز افق گوش فرا می دادم

و من اکنون تنها

بین این آوار

محبوس شدم

شاید این زمزمه ی تقدیر است

که به گوشم آرام

حبس را تا به ابد

می خواند

به نام خدا

 بنام خدای کوروش.خدای زرتشت

                    بنام خدای بودا

                        بنام خدای موسی

                                  خدای عیسی

                                          خدای محمد

                     و خدای من

         که هر کس نامی نهادش

 الله.اهورا مزدا.پروردگار.یهوه و.....

                        چه تفاوت دارد؟؟!!

                                                          ((مقصود تویی.کعبه و بت خانه بهانه)) 

                                                                               ***                                       

    قصد دارم بنویسم

                                          از دل                                                                                             

و هر آنچه که دل از خواستنش می جوشد

           وبرایش زیباست...

همچو باغ سهراب

که نوازگر هر خسنه دلیست

و پناه دل آزرده ی من....

یا که از خنده ی یک کودک معصوم

به آواز غم انگیز قناری

که ز تنهایی خود می خواند....

یا زمانیکه بدون تردید

خواب پروانه ی خود می بینم

نه زمانی که دو چشم بیدار

شاهد فاصله هاست...

قصد دارم بنویسم.....